CHAN CHAN CHAAAAAAAAAAAAAAN!!!

“Cómo dis??”

Pois iso, que chegamos ao garito onde quedaramos antes de que abrira, pandilla de tolas armadas ata os dentes de knitpro no medio do Pedroso… O pouco pudor que nos queda impedíunos botar abaixo a porta, pero en canto abriron… o panorama habitual:

Nós como na casa…

E veña cafeses e tal e cual, e a ver quen di a burrada meirande… o de sempre. E non vai o camarero e nos pregunta que se tecemos por encargo? Pobre home, non sabía o que lle viña enriba…

Como tiñamos pensado facer un knitiffi (que frikis, oíches?) as máis responsables trouxeran algúns cadradiños. Outras puxéronse a elo e unha servidora encargouse da tarefa de xuntar aquel esperpento. SI! Dixen esperpento!!! Que outro nome se lle pode dar a semellante monstruosidade????

Pero vós vichedelo ben??

O chaval quedou encantado co seu aborto de bufanda… será daltónico ou algo deso (DECYER)…

Pero curro deu, eh? Ata tivemos que subcontratar un par de inmigrantas ilegais para rematalo:

Nunca adiviñaríades a quén nos atopamos cando marchabamos…

É Bob!! A mascota de Ravelry!!

Pola tarde baixamos á zona vella a tecer outro cacho…

Aquí xa parecemos máis normais, o de baixar do monte é o que ten…

Eu ata diría glamurosas!!!

Non me digades que non pasamos por celebrities… non?? Boh, que saberás ti…

Que cousiña linda… se ata semella que di “kaaaaauni” ;)

Para celebralo tecemos entre todas as Leriantas esta mantiña, con mención de honra a Tecela  que tivo a santa paciencia de unilos todos…

Parabéns, Ana e familia!!

Son a sección viguesa e chámanse Liantas da Ría!

Noraboa, rapazas!!

A verdade é que o Pazo de Adrán é precioso…

E alá estivemos coma sempre, tecendo e arranxando o mundo. Ademais tivemos celebración, que foi o aniversario de Lacami e truoxo un biscoito… mmmm…

Parabéns, rapasa!!!!!

Por fin chegou a data sinalada e as Compostelas xunto coas luguesas (a ver se vos poñedes un nome, nenas!) fletamos un tren para dirixirnos a Vigo contentas como carrachas…

Non tardamos nin cinco minutos en sacar as agullas e darlle á calceta…que vicio!

Recolléronnos as Liantas da Ría na estación e leváronnos á súa sede: La Cúpula, onde empezou o intercambio de regaliños.

Que panda de tolas, eu creo que se escoitaban as gargalladas e os berros dende a beirarrúa de enfronte XD

En canto acabamos fomos correquetecorre a Mundo Lanas… había que ir, que se non algunha estoupaba :)) E alí non sei quen o pasou millor, nós dándolle a volta á tenda enteira ou as señoras da tenda, que se lles puxeron ollos de dólar cando nos viron entrar coma unha manada de mamuts en celo.

-Xa será menos!!!

Xulgade vos mesmos:

Normal, normal non é… non o podemos evitar, animaliños…. é que é ver esto…

… e alá imos coma leprosos a San Benitiño ;) (DECYER)

Cando salimos fixemos a foto para mandarlle ao mestre Dávila, que nos cedeu a viñeta para facer as bolsas das ajullas…

E xa fomos comer, e pola tarde…non me lembro, que fixemos? Darlle ás agullas e o peteiro, que cousa máis rara…

Case sen decatarnos nos deu a hora do tren de volta…

Fíxosenos curto! Moi curto! Xa estamos argallando a seguinte ;)

O panorama habitual nas nosas quedadas é este:

Revistas, libros, agullas, lá, cafeses… que fai o celo ahí?? Eu que sei, igual a Martacv quería entrar no premio deste ano ao millor MacGiverismo…

Pero esta quedada era especial, tivemos unha nova incorporación! Coñecemos a Monikr, que veu toda tímida e colorada, pobriña, asustada debeu quedar de semellantes lerchas…

Pero apunta maneiras, non vaiades pensar, alí mesmo fixo a mostra e comezou un Shalom que lle vai a quedar estupendo, xa veredes. Benvida, Monikr!!

O resto seguimos na liña, cada unha con cadansúa paranoia…

E por suposto laretamos moito, que estamos desexando que chegue a 3ª Quedada Galega que temos en marcha, esta vez en Vigo. Todas andamos a voltas cos regaliños, a viaxe, e as amigas que veñen de visita e se botan xa moito en falta…

Pouco queda por dicir, así que…

…A LA SACA!!!

Esta vez reunímonos en Lugo, cidade que eu nunca visitara (de verdade???? siiiiii) e que me pareceu preciosa.

Quedamos na Cova da Terra, e repartimos os regaliños do swap. Creo que todo o mundo quedou contento, eu dende logo si :))) Antes de decatarnos xa era hora de comer, e as indíxenas leváronnos a un sitio (non lembro o nome) no que comimos ben e rapidiño, que hai que poñerse a tecer!!

Coñecimos ás novas, Fíos e LauraPombo, que xa son das nosas (MUAJAJAJAJAJAJA) e botamos en falta a algunhas tolas que non puideron vir…

Coma sempre foi un continuo de risas, conversas e agullas para arriba e para abaixo. Non deixa de sorprenderme que encaixemos tan ben un feixe de descoñecidas medio majaras… será por iso ;)

A próxima en Vigo!!!!

Tagged: calceta, quedadas ]]> http://compostelas.wordpress.com/2010/09/27/2%c2%aa-quedada-galega/feed/ 3 alfanhui14 Lugo rúas de Lugo j d http://compostelas.wordpress.com/2010/08/16/friki-tour/ http://compostelas.wordpress.com/2010/08/16/friki-tour/#comments Mon, 16 Aug 2010 12:16:28 +0000 El Telar de Ixchel http://compostelas.wordpress.com/?p=124 ]]> E ben…. máis vale tarde que nunca, aquí está a esperada crónica do friki tour laneiro a Madrid… jajaja…

Chegou o día e o trio tralalá (martacv, martameiga e alfanhui) colleu caminiño ao aeroporto para voar a Madrid onde nos esperaba a outra tola das lanas (mfonor), dispostas a arrasar con toda tenda de lanas que se puxera diante nosa.

Facía una calor de mil demonios, pero tras deixar as maletas no hostal, onde nos recibiron estos preciosos elefantes, botámonos a andar para quedar con mfonor e a nosa primeira parada foi, despois de comer , como non, a zona de Pontejos e Praza Maior  donde tomamos un refresquiño esperando a que abriran as tendas.

¡Ahí imos! A por as lás.

En Pontejos… oh, meu Deus, cantísima cousa. Collamos número.

Ollo a escaleira…

E agora directas a El Gato Negro, que xa está abertooooo

¡Canta lá!

Aquí alfanhui volveuse tola de vez… jajajaja. Mirade para o cargamento de lá.

E agora, para o metro, cambio de zona, camiño de máis tendas.

Oh non, “El Punto” estaba pechado por vacacións… maldita sexa… ben, a lo menos os nosos bolsillos agradecérono…

Así que decidimos ir tomar una cerveciña fresca…

E aquí foi donde ocorreo o milagre milagreiro… Alfanhui chamou por teléfono a “De Puntillas” para ver se estaba aberto, despois da decepción de O Punto, non era cousa de chegar mañan alí e atopalo pechado tamén.

¡Sorpresa! Pechado, e tan pechado que acabara de liquidar a mercancía e estaba metendo todo en caixas, e xa non abría máis… Ohhhhh, que mala sorte… ¿ou boa? ¿Cómo? ¿Que dí que nos abre a tenda para nos se imos agora? Eran as 7 da tarde e pecha as 8… ay meu Deus, nenas apurade esas cervexas, veña, correndo para o metro. O soño de calquera tola en busca de lás. ¡Unha tenda en liquidación!

Chegamos aló coa lengua de fora… e mirade, así quedou “De Puntillas” despois de que arrasasemos con ela, jajajaja.

O pobre do rapaz estuvo con nós ata as 9 da noite, nunca pensou que le podía pasar tal cousa, jajaja, ata nos invitou a tomar una cocacola jajaja

Buf… qué cansancio, imos para o hotel a descansar que xa non podemos máis….

e xa é noite…

Á mañán seguinte, como non quedamos satisfeitas despois de desvalixar una tenda enteira decidimos ir a “El Corte Inglés” de Preciados, a visitar o corner Rowan… e como non, caemos na tentación de novo…

“Mi tesorooooo”….

E agora que tal un xelado…. mmmm

E despois a comer e a tomar unhas cañitas…

… que queda pouco para ter que subir ao aeroporto….

¡¡¡¡¡¡A ver se nos caben as lás nas maletas!!!!!

¡E cabían! jajajajaja…. déixovos co meu alixo….

Xa estamos a argallar un novo frikitour, a ver que se apunta….

Comezamos a quedada sentadas ao lado da piscina e acompañadas por un grupo de franceses que pouco a pouco foron perdendo a vergoña e interensándose por nós. A verdade e que quedaron abraiados co abrazo de Alfanhui, e non é para menos, quedoulle precioso.

E cando se probou a súa FLS imaxinade as súas caras.

Lakami estivo probando o punto continental con esa lá que mercou na “nosa amiga” e dixo que pensaba facer unha chaqueta. Tamén trouxo o experimento de ganchillo con horquilla.

Mfonor segue cos clapotis, cambian as lás pero como ela dí; para laretar non pode levar unha labor moi complicada, así que clapotis!

E eu, aínda que non debía, eu dinlle ao chal da miña avoa. Non avancei moito e case me arrepinto porque doéronme as mans toda a tarde.

E agora… a morrer de envexa!

Aquí os botóns que mercamos para… para o que sexa! Alfanhui picounos e Mfonor e eu picamos porque xa sabedes que “culo veo culo quiero”. A verdade e que son chulísimos. Se vos gustan falade con Alfanhui que xa vos conta, jijiji.

E antes de despedirme unha última foto para animaros. Estivemos na piscina pero chegounos o sol e escapamos aos xardíns, onde atopamos unha sombriña estupenda que xa conquistamos e creo que non imos soltar, mentres o tempo aguante, claro está!

Vedes? Animádevos e na próxima xa sabedes onde estaremos. Nos xardíns do HP.

Esta vez no había habido incursión a la tienda de liquidación, y menos mal. Aunque seguro que la dependienta se pregunta dónde están aquellas locas que venían a pares y se llevaban lana por bolsas…

Entre té y café, caracola y croissant, y risas y más risas a propósito de las iniciales del Hotel, tejimos (algo).

Hay dos KAL organizados en Lerias e Enredos. Uno es para hacer la chaqueta Lady February Sweater, y al que están apuntadas Bea, Tania, Cris (que no pudo venir en esta ocasión, ¡¡te esperamos en la próxima!!) y Marta, que tras hacer la muestra, lo empezó en la quedada. El de la foto es el de Bea, que coincide en color con Tania.

Y el otro KAL es para hacer (si no morimos en el intento) la chaqueta Sabbatical (que de “descansada” no tiene nada) y al que nos hemos apuntado, entre otras, Tania, Marta y yo. Es un auténtico quebradero de cabeza pero, ¡ains!, y lo bonita que quedará cuando la terminemos… Marta, además, se trajo su Haruni, que ha empezado con lana Zauberball, y que le va a quedar chulísimo…

Ana, trajo puesta la bufanda que empezó en la quedada anterior, y, como se embarca con cualquier técnica, vino esta vez armada con una horquilla y un ganchillo, y se estaba haciendo otra bufanda de rayas. Tenemos ganas de verla terminada, porque seguro que será muy original…

Marta por su parte, no se ha unido a los KAL pero traía un chal Multnomah que estaba haciendo con una lana Zauberball en tonos marrones.

Y yo, dejé la Sabbatical en casa, porque seguro que no haría una vuelta a derechas, y me llevé un “no pensar” como decimos nosotras: un clapotis.

Casi juntamos la crónica de una quedada con la de la siguiente, que será el domingo 23 a las 11 en la cafetería del Hotel Peregrino, y que espero pasemos tan bien como en todas!!!

Nunha semana marcada polo destacable acontecemento de que atopamos unha tenda de la en liquidación e a imos liquidar entre nós soíñas, vímonos hoxe na cafetería do Hotel Peregrino .

E sí, tal e como aparenta na foto, nos sajaron vivas. Dous eurekas por un té, aí é nada. Como compensación, nos trataron aceptablemente ben -temos experiencias malas neste sentido-, o sitio estaba baleiro e por tanto non nos sentimos coma unha atracción de feria -tamén nos sobra experiencia neste eido-, e nos convidaron a pasteliños:

E imos coa crónica:

Antes de nada, damos a benvida a Ana , que veu por primeira vez a unha das nosas quedadas. Viña sen un proxecto empezado e se lanzou a probar un punto calado dun diccionario de puntos que mercou, nunha la ben chula:

O segundo, mandarlle un bico moi grande a Marta , que non pudo vir por motivos moi tristes. Unha aperta enorme, guapa!

Seguinte cuestión: As tolas do Sabbatical. María trouxo unha manga enteira. Que bonito é o calado, pero eu só de velas a elas sufrir nin me plantexo un proxecto así!

Tamén traía unha chaqueta dunha revista Phildar preciosa. A revista tiña mogollón de cousas de verán chulísimas. Pena que as leis de propiedade intelectual e a nosa inquebrantable ética non nos permita facernos unhas copias, pero si eres legal…

Na foto non se ve ningún destes proxectos, pero sí a súa versión do xersei Owls: en versión chaqueta cun ribete en punto de arroz:

Tania estivo currando no seu Sabbatical. Ten mérito esta muller, despóis do malísimas que nos saíron as las Drops ás dúas, arriscarse con esta marca de novo. E para algo sinxeliño, un Sabbatical nin máis nin menos!

A verdade é que o resultado está quedando espectacular:

Eu teño que recordar ben a sensación de alivio que me producen os seus quebradeiros de cabeza, porque cando as vexa coas chaquetas vou apodrecer de envexa da mala, mala.

Marta tamén pasou ronda no Sabbati-Kal. Hoxe traía unha bufanda super quentiña e colorida para o seu parello. Tivo que marchar cedo, e cando se foi coido que inda non tiña decidido se c0n flecos ou sen flecos. Vos que decides?

Ui! Esta foto non saíu nada ben Tanta cámara, tanta cámara :-P  Son un azul e un verde moi vivos, está tecida ó longo, nada menos que 250 puntos por volta. Unha campeona.

E só quedo eu

Levei as las que merquei na tenda en liquidación, coas que tecerei un February Lady Sweater para mín e un Vanilla para o meu medio laranxo (perdoade que non enlace os proxectos, pero xa estou de links un pouquiño chea. Todos os patróns dispoñibles en Ravelry). Fixen as mostras dos dous proxectos.

Tamén andiven a pelexar coa manga do Helena, que levo a para rematalo máis dun mes. Está quedando bonito pero na manga non me queda o punto ben, non sei por que. Teño que acelerar que con esto das las rebaixadas chégame a cola á esquina!

E isto é todo -máis ou menos- no calcetil.

En canto a lercheo foi productiva tamén a cousa. Houbo tempo para reflexións sobre a maternidade -algo tristes e angustiosas hoxe-, para revisar a lei do tabaco e a da función pública, para pensar en negocios fantásticos (ou reais?).

Parece todo moi serio, pero para o desbarre tamén houbo momentos. Eu coma sempre, o pasei xenial. Tanto, que sen me dar conta cheguei a comer á casa ás tres da tarde. Coido que isto de perder a noción do tempo e chegar tarde á casa non me pasaba dende os dazasete anos. E o ben que senta. Gracias, nenas! :-*

Pasate por Lerias e Enredos en Ravelry para coñecer todolos detalles e tolemias que andamos a argallar ;)